لباس وزیور آلات شهریاروملارد قدیم

 

کلاه مردان در شهریار و ملارد قديم

کلاه مردان بر سه قسم بود: نمدي، عرقچين و شاپو. عده
اي کلاه نمدي و عده
اي عرقچين بر سر مي
گذاردند. عده
اي نيز از کلاه شاپو که کلاهي تمام لبه بود و به آن شاپگا مي
گفتند استفاده مي
کردند. مردان خانواده
هاي اعيان و اشراف و ثروتمند کلاه شاپو بر سر مي
گذاردند و مردان خانواده
هاي معمولي، بيشتر از عرقچين استفاده مي
کردند.

کفش مردان

1- گيوه: نوعي کفش که کف آن
 از چرم يا لاستيک
هاي ضخيم بود و رويه
ي آن از نخ
هاي ضخيم پنبه
اي بافته مي
شد. گيوه بر چند نوع بود. گيوه معمولي که غالباً از يزد، قم و ساوه مي
آوردند. گيوه کرمانشاهي که نوک آن پهن و کف آن از چرم بود. گيوه مَلکي که کف آن چرم و نوک آن باريک و برگشته بود و نوعي گيوه عالي و مرغوب که آن
را گيوه سنجاني مي
گفتند. بيشتر اهالي ملارد قديم گيوه مي
پوشيدند.

2-چارُق: کفش چرمي که بندها و تسمه
هاي بلند داشت و به ساق پا بسته مي
شد و بيشتر توسط کارگران پوشيده مي
شد.

3- گالش: نوعي کفش لاستيکي که بيشتر در ايام بارندگي و گِل و لاي بودن زمين مورد استفاده قرار مي
گرفت.

4- کفش
 چرمي: همانند کفش
هاي چرمي
 که امروزه رايج است.

5- نعلين: نوعي دمپايي که کف آن چوبي و عقب نداشت و قسمت روي آن از چرم بود.شلوار مردان

ـ بيشتر مردان در بيرون از منزل از نوعي شلوار به نام <بِز> که همانند شلوارهاي کردي و با طنابي نازک بسته مي
شد استفاده مي
کردند.

کفش زنان

1-گالش: اين کفش همانند گالش مردان بود و مورد استفاده آن نيز همان بود.

2- اُرسي: نوعي کفش چرمي و پاشنه
دار که به نوعي از آن <نعل بخيه> مي
گفتند.

لباس زنان

لباس زنان ملارد قديم عبارت بود از: شلوار، شليته، روسري، چاقچور و چادر کمري.

زيورآلات زنان

از جمله زيورآلات زنان در ملارد قديم، گوشواره
اي بود که به آن گوشواره تخته
اي مي
گفتند. اين گوشواره، سنگين و تاجدار بود و به جهت سنگيني آن، هنگامي که به گوش مي
آويختند، توسط نخي آن
را به دور گوش مي
بستند تا سنگيني آن باعث آسيب رساندن به گوش نشود.

 

تاریخ ثبت: 1394/07/04 - 10:36